Przyszłość bezpieczeństwa dostępu to nie jeden produkt – to inteligentny ekosystem

Kilka lat temu bezpieczeństwo fizyczne było często dzielone na oddzielne systemy.

Karta dostępu otworzyła drzwi.

Drukarka kart wyprodukowała kartę pracowniczą.

Teren został uchwycony na nagraniach z monitoringu.

Karty lub obiekty identyfikowane za pomocą technologii RFID.

A dział IT zarządzał dostępem cyfrowym użytkowników.

W roku 2026 te światy będą się do siebie zbliżać.

Tożsamość staje się wspólnym punktem centralnym.

Pytanie nie jest już tylko takie:

„Czy dana osoba posiada właściwą kartę dostępu?”

Coraz częściej:

„Kim jest ta osoba, jakich danych uwierzytelniających używa, gdzie znajduje się ta osoba, do jakich danych ma dostęp i czy sytuacja jest zgodna z oczekiwaniami systemu?”

To znacząca zmiana.

Od kontroli dostępu do zarządzania tożsamościami

Tradycyjny system dostępu zasadniczo opiera się na poświadczeniu i uprawnieniu.

Na przykład pracownik przybliża kartę RFID do czytnika.

System sprawdza ważność karty i ustala, czy drzwi można otworzyć.

Zasada ta nie przeminie.

Jednak fizyczne poświadczenie jest coraz częściej tylko jednym z przejawów tożsamość cyfrowa.

Na przykład ten sam pracownik może mieć:

• fizyczna karta dostępu RFID
• dowód osobisty ze zdjęciem
• poświadczenie na jego smartfonie
• dostęp do niektórych budynków
• dostęp do niektórych systemów informatycznych
• pewne prawa w zależności od czasu i miejsca

Interesująca nie jest już więc tylko mapa.

To jest tożsamość kryjąca się za kartą.

Raport HID dotyczący stanu bezpieczeństwa i tożsamości z 2026 r. pokazuje właśnie tę tendencję. 73% respondentów uważa zarządzanie tożsamością za najwyższy priorytet, a 75% wdrożyło już lub jest w trakcie oceny ujednoliconych rozwiązań tożsamościowych, które łączą dostęp fizyczny i cyfrowy.

Karta RFID nie znika

Gdy mowa o uprawnieniach mobilnych, można pokusić się o stwierdzenie, że era kart plastikowych wkrótce się skończy.

Jednakże rozwój sytuacji nie wydaje się tego potwierdzać.

W badaniu HID z 2026 r. 84% użytkowników końcowych nadal korzysta z fizycznych danych uwierzytelniających w swoich wdrożeniach mobilnych.

To ma sens.

Nadal będą pracownicy, goście, zewnętrzni handlowcy, środowiska produkcyjne i inne sytuacje, w których karta fizyczna będzie najbardziej praktycznym rozwiązaniem.

Fizyczna karta pracownicza pełni również funkcję, której smartfon nie zawsze może zastąpić:

Identyfikacja wizualna.

Imię, zdjęcie, firmę i ewentualnie funkcję można sprawdzić bez użycia czytnika elektronicznego.

Dlatego nie sądzę, że przyszłość będzie taka:

karta plastikowa lub smartfon.

Zamiast tego staje się:

karta plastikowa i smartfon – w zależności od użytkownika, sytuacji i poziomu bezpieczeństwa.

Drukarka kart będzie więc miała inną rolę – ale nie zniknie.

Drukarka kart nadal stanowi ważną część tej infrastruktury.

Jednak jej rola może ewoluować.

Zamiast po prostu wyprodukować wizualną kartę pracowniczą, produkcja karty może być częścią większego procesu tworzenia tożsamości firmy.

Wyobraź sobie na przykład:

Dział HR tworzy pracownika → tworzy tożsamość → przypisuje uprawnienia → rejestruje zdjęcie → wytwarza fizyczną kartę RFID → wydaje mobilny dokument tożsamości.

Kiedy pracownik później opuszcza firmę, proces może przebiegać w odwrotnym kierunku:

Tożsamość zostaje dezaktywowana → dane uwierzytelniające zostają zablokowane → dane uwierzytelniające urządzenia mobilne zostają unieważnione → prawa dostępu zostają usunięte.

Drukarka kart nie musi być centralnym elementem systemu.

Tożsamość jest najważniejsza.

Drukarka staje się jednym z kilku sposobów wydawania tego dokumentu tożsamości.

Telefon staje się kluczem dostępu

Jednym z najbardziej oczywistych osiągnięć na rynku są dane uwierzytelniające urządzeń mobilnych.

Smartfony – a coraz częściej także urządzenia typu wearable – mogą pełnić funkcję cyfrowych kluczy dostępu.

Tutaj technologie takie jak NFC, Bluetooth Low Energy (BLE) i Ultraszerokopasmowy (UWB) odgrywają różne role.

W 2026 roku NFC Forum będzie kontynuować prace nad kluczami cyfrowymi i rozwiązaniami hybrydowymi, w których NFC można łączyć z BLE i UWB. NFC może na przykład służyć do celowego „dotknięcia”, a inne technologie radiowe mogą umożliwiać bardziej automatyczne funkcje oparte na wykrywaniu zbliżeniowym.

Wersja 15 standardu NFC zwiększyła również standardową głośność roboczą z około 5 mm do nawet 20 mm, co powinno zwiększyć niezawodność interakcji NFC i zmniejszyć zależność od precyzyjnego umiejscowienia telefonu lub danych uwierzytelniających. Wersja 15 standardu certyfikacji została autoryzowana w maju 2026 r.

Ale rozwój na tym się nie kończy.

Plan działania NFC Forum na rok 2026 obejmuje m.in.: szybszy transfer danych, dodatkowe ulepszenia zabezpieczeń, wielozadaniowy dotyk i nowe wymagania dotyczące kluczy cyfrowych.

Ale dostęp nie dotyczy tylko osoby

Technologia RFID odgrywa jeszcze inną ciekawą rolę w ogólnym systemie bezpieczeństwa.

Technologia ta może również identyfikować obiekty.

Na przykład może to być:

• udstyr
• narzędzie
• Aktywa informatyczne
• Varer
• pojemniki
• køretøjer
• mundury
• inne cenne aktywa

Dzięki temu przyszły system może potencjalnie zrozumieć obydwa:

Kim jest ta osoba?

og

Który obiekt się porusza?

Technologia RFID stała się już ugruntowaną infrastrukturą w śledzeniu zasobów i zarządzaniu zapasami. W badaniu HID z 2026 roku 54% respondentów zadeklarowało aktywne wykorzystanie technologii RFID do śledzenia zasobów, zarządzania zapasami i zapobiegania stratom, między innymi.

Otwiera to interesujące możliwości, gdy informacje RFID zostaną połączone z innymi danymi dotyczącymi bezpieczeństwa.

Monitoring wideo zyskuje nową rolę dzięki sztucznej inteligencji

Tradycyjny nadzór wideo ma w dużej mierze charakter reaktywny.

Coś się dzieje.

Nagrania będą dostępne później.

Osoba ogląda film.

Sztuczna inteligencja i analiza wideo stopniowo zmieniają ten model.

Systemy mogą coraz częściej pomagać operatorom wyszukiwać istotne zdarzenia, ustalać priorytety alarmów i ograniczać ilość informacji, które ludzie muszą ręcznie przeglądać.

Nie oznacza to, że sztuczna inteligencja powinna podejmować wszystkie decyzje dotyczące bezpieczeństwa.

Przeciwnie.

Moim zdaniem sztuczna inteligencja powinna być przede wszystkim narzędzie wspomagające podejmowanie decyzji, w którym ludzie nadal ponoszą odpowiedzialność za kluczowe decyzje.

Ale połączenie będzie ciekawe.

Wyobraź sobie następującą sytuację:

Okazanie dokumentu tożsamości przy wejściu nastąpiło w nietypowym czasie.

System dostępu rejestruje zdarzenie.

System monitoringu wideo automatycznie wyszukuje odpowiednią sekwencję kamer.

System może przedstawić incydent pracownikowi ochrony wraz z odpowiednimi informacjami.

Dzięki temu operator nie musi najpierw przeglądać wielu systemów, aby zrozumieć, co się stało.

Sztuczna inteligencja jest nakładana na systemy

Być może właśnie w tym obszarze sztuczna inteligencja odgrywa najciekawszą rolę.

Niekoniecznie jako kolejny, oddzielny produkt zabezpieczający.

Ale jako warstwa analizy i spójności na istniejących systemach.

Kompleksowy system bezpieczeństwa może potencjalnie odbierać sygnały z:

Kontrola dostępu
Obiekt monitorowany.
RFID
Zarządzanie Odwiedzającymi
Dane uwierzytelniające urządzeń mobilnych
Fizyczne dowody osobiste
Alarm
Czujniki IoT
Systemy tożsamości i HR

Człowiek może mieć trudności z analizą tysięcy zdarzeń we wszystkich tych systemach.

Sztuczna inteligencja może pomóc w identyfikowaniu wzorców i anomalii.

Na przykład:

Drzwi pozostają otwarte dłużej niż zwykle.

Poświadczenie jest wykorzystywane w nietypowym miejscu.

Jednocześnie przemieszcza się cenny zasób oznaczony tagiem RFID.

Kamera rejestruje aktywność na tym obszarze.

Każdy incydent nie musi mieć poważnego znaczenia.

Połączenie może być interesujące.

Właśnie tutaj inteligentna korelacja między systemami może okazać się wartościowa.

Od alarmu do kontekstu

Może to całkowicie zmienić nasz sposób myślenia o alarmach.

Zamiast:

„Drzwi 17 były otwarte przez 48 sekund”.

platforma bezpieczeństwa przyszłości może potencjalnie prezentować:

Co się stało?
Kto był zaangażowany?
Jakie dane uwierzytelniające zostały użyte?
Jakie obiekty były obecne?
Która kamera obejmuje ten obszar?
Czy incydent jest normalny czy nietypowy?

To jest różnica między alarm i kontekst.

Raport Genetec „State of Physical Security 2026” również wskazuje na zainteresowanie tym kierunkiem. Wśród przebadanych organizacji, do funkcji planowanych do rozszerzenia należą: redukcja fałszywych alarmów oparta na sztucznej inteligencji, uwierzytelnianie mobilne, rozwiązania biometryczne, uwierzytelnianie wieloskładnikowe (MFA) i zarządzanie tożsamością fizyczną. Jednocześnie wiele organizacji nadal korzysta z hybrydowych środowisk chmurowych i lokalnych.

Chmura i krawędź prawdopodobnie będą współistnieć

Gdy połączonych jest tak wiele systemów, pojawia się naturalne pytanie:

Czy wszystko powinno być w chmurze?

Niekoniecznie.

Kontrola dostępu fizycznego musi działać nawet w przypadku utraty połączenia internetowego.

Dlatego architektura hybrydowa ma sens.

Kluczowe funkcje mogą nadal działać lokalnie – takie jak czytniki, kontrolery i drzwi – podczas gdy centralne zarządzanie, analiza, raportowanie i integracja mogą być zlokalizowane w chmurze.

Badanie Genetec z 2026 r. ilustruje tę zależność: 11% ankietowanych użytkowników końcowych korzystało z pełnego wdrożenia kontroli dostępu w chmurze, podczas gdy 27% używało systemów hybrydowych.

Większa integracja oznacza również większą odpowiedzialność

Istnieje jednak jedna ważna wada.

Gdy kontrola dostępu, wideo, tożsamości, smartfony, RFID i chmura łączą się, bezpieczeństwo fizyczne staje się cyberbezpieczeństwo.

Współczesny system dostępu to już nie tylko zamek elektroniczny.

Jest częścią infrastruktury informatycznej przedsiębiorstwa.

Dlatego coraz większego znaczenia nabierają m.in.:

szyfrowanie, silne uwierzytelnianie, bezpieczne dane uwierzytelniające, zarządzanie kluczami, bezpieczeństwo sieci, aktualizacje, prawa dostępu, rejestrowanie i segmentacja.

Im inteligentniejszy staje się system, tym bardziej trzeba zastanawiać się nad tym, kto ma dostęp do danych.

A co z prywatnością?

Sztuczna inteligencja, dane biometryczne, informacje o lokalizacji i analiza wideo naturalnie rodzą nowe pytania.

To, że coś można technicznie nagrać, nie oznacza, że ​​należy to nagrać.

Badanie HID z 2026 r. jest w tym obszarze interesujące: podczas gdy technologie biometryczne stają się coraz bardziej interesujące pod względem strategicznym, zgłaszane obawy dotyczące kwestii etycznych i prywatności wzrosły z 31% do 67% w ciągu jednego roku.

System bezpieczeństwa przyszłości musi zatem być nie tylko inteligentny.

Powinno być również przejrzyste, proporcjonalne i zaprojektowane od początku z myślą o prywatności i zarządzaniu.

Cały system mógłby wyglądać tak

Jeżeli połączymy te osiągnięcia, nowoczesna architektura bezpieczeństwa mogłaby na przykład składać się z:

TOŻSAMOŚĆ
↓
HR / Zarządzanie tożsamością
↓
KWALIFIKACJE
Karta RFID fizyczna + smartfon + urządzenie noszone
↓
DOSTĘP
Czytniki + dostęp mobilny + kontrolery + inteligentne zamki
↓
IDENTYFIKACJA FIZYCZNA
Oprogramowanie do kart + zdjęcie + drukarka kart
↓
ŚWIAT
Śledzenie zasobów za pomocą wideo + RFID + czujniki + alarmy
↓
DANE I INTEGRACJA
Systemy brzegowe + lokalne + chmura
↓
INTELIGENCJA
Sztuczna inteligencja + analityka + korelacja zdarzeń
↓
CZŁOWIEK
Ostateczną decyzję podejmuje inspektor bezpieczeństwa.

Moim zdaniem jest to lepszy sposób zrozumienia rozwoju niż rozpatrywanie każdego produktu z osobna.

Od produktów do ekosystemów

Nadal będziemy korzystać z drukarek kart.

Nadal będziemy używać kart RFID.

Nadal będziemy mieć dostęp do czytników i kamer.

A smartfony niekoniecznie zastąpią je wszystkie.

Nowość jest połączenie między nimi.

Karta fizyczna i mobilny dowód tożsamości mogą reprezentować tę samą osobę.

Technologia RFID może dostarczyć Ci pewnych informacji o obiektach.

System dostępu może dostarczyć Ci informacji o uprawnieniach.

Wideo może zapewnić kontekst wizualny.

Chmura umożliwia konsolidację administracji.

A sztuczna inteligencja może pomóc ludziom zrozumieć ogromne ilości informacji.

Dlatego uważam, że jednym z najważniejszych pytań, jakie firmy będą musiały sobie zadać w nadchodzących latach będzie:

Nie „jaki produkt zabezpieczający powinniśmy kupić?”

mężczyźni:

„Jak nasze systemy tożsamości i bezpieczeństwa powinny ze sobą współpracować?”

Tutaj rozwój sytuacji staje się naprawdę interesujący.